مرگ بر امریکا

عجیب است که شعر یار دبستانی می خوانند و ما در مقابل شعار مرگ بر آمریکا سر می دهیم! همان آمریکایی که یاران دبستانی پدران و مادران و دوستانمان را ترور کرد ویا درهشت سال دفاع مقدسمان به شهادت رساند! نکند یاران دبستانی دوستانِ ما در آمریکا به سر می برند؟؟ که سنگِ منشِ آنها را به سینه می زنند؟؟

نمی دانم چطور می اندیشند و شخصی را که می خواست سال 88 با لباس زنانه از دانشگاه فرار کند را شرف دانشجویی می نامند؟

چقدر این ایام برای من سوال پیش می آید، و واقعا متوجه نمی شوم که چرا نباید نسبت به دشمن بغض داشت و چرا باید اینگونه دستهایمان را گره کنیم و حلقه بزنیم و بخواهیم شعر یار دبستانی بخوانیم؟ دانشگاه را شلوغ کنیم و از مسیر اصلیِ خود به سمت بیراهه ببریم! شرفِ جنبش دانشجویی؛ یک دانشجوی نا آرام و مخالف با قوانین دانشجویی است؟ بماند که چه ها کرده و چه ها نکرده است!!

شرف دانشجویی ما نه شعر یار دبستانی هست و نه امثال توکلی ها و طبرزدی هاست؛ شرف ما سه شهید شانزده آذر، و امثال شهید شهریاری، شهید احدزاده، شهید علم الهدی و شهدای نخبه این مرز و بوم است. نه دانشجویانی که ذره ای برای شرف کشور خود ارزش قائل نیستند. حاضرند آمریکا با پوزخندی کثیف برایشان کف بزنند و تصور کنند مورد لطف قرار گرفته اند ولی حاضر نیستند یکبار به حقایق تلخی که همان ها برای کشورشان رقم زدنند فکر کنند!

یار دبستانی من با ما که اردوی مشهد که می آید یادش می آید که ظلمِ قدرت پرستان و مستکبرین چه به سر ائمه ما آورد.

یار دبستانی من؛ سرِ کلاسِ درس، تاریخ که می خواندیم به عهدنامه های ترکمنچای و گلستان که می رسیدیم بغض می کرد و از فاجعه ی خونینِ مسجد گوهر شاد متاثر می شد.

یار دبستانی من اردوی جنوب هم می آید، و همه با هم پا در رملهای فکه و خاک طلائیه می گذاریم با هم فکر می کنیم و با هم طرح می ریزیم و در پروژه ها موفق می شویم.

شاید کتابِ تاریخ بعضی دوستانمان وعده هایی ظاهرا زیبا و ترجمه افکارِ غربیست و گرنه کتابِ تاریخِ ما وعده سعادت داده است چه چوب الف بر سرمان باشد و چه بر تن تخته سیاه هک نشده باشد...

(ا.ع) هفده آذر 92

امیرکبیر یک صدا مرگ بر آمریکا

منتشر شده در: فارس، قطره

.......................................................................................................................................