آن روزهای قبل از تولدم عده ای برای کشورم جنگیدند، رفتند، کشته شدند، سینه هایشان سوخت، بدنشان تاول زد، قطع نخاع شدند، درد کشیدند،  و تا امروز همسرانشان به پایشان آب شد.

دل کودکانشان از دردها سوخت، از غم ها، تهمت ها، قدرنشناختن ها...

جنایات شیمیایی

آنوقت وزیرمان می گوید:

ما حاضریم ببخشیم، ولی حاضر نیستیم فراموش کنیم!!!

از طرف چه کسی حرف می زنی؟ ملت؟ برو و تمام مادرانی که در غم فرزندشان سکوت کردند و در بهتِ عوض شدن ارزشها به خاک سپرده شدند را از خاک بیرون بیاور و بپرس: مادر تو جنایات آمریکا را می بخشی؟

برو از تمام فرزندان شهدا بپرس: طعم بی بابایی یعنی چه؟ اصلا برو از علیرضا یا آرمیتا بپرس!

ببینم شما تا حالا آسایشگاه جانبازان رفته اید؟

مادر شهید

........

یکی از اعضای شبکه افسران این متن بنده رو در صفحه فیسبوک وزیر منتشر کردند و لینک زیر پاسخ جناب وزیر هست. 

دیپلماسی فیس بوکی من و وزیر امور خارجه

 

..............................................................................................................................................