انقدر التهاب داشتیم که کودکان اطراف هم می فهمیدند و دلشان می خواست بر سر این رژیم کودک کش، فریاد بکشند!

قلبها همه نا آرام و غمگین، حتی کودک بیست روزه خواهرم، "سید مهدی".

نمی شد فقط تماشا کرد و اشک نریخت! نمی شد مثل بعضی جمادات و حیواناتِ دنیا سکوت کنیم!

با یک هماهنگی ساده سه روز قبل از روز قدس، بنا گذاشتیم آخرین پنجشنبه ماه رمضان بچه ها را جمع کنیم تا نفرینهایشان را بر سر رژیم کودک کش (اسرائیل) فریاد بکشند، به خاطر روز قدس برنامه به چهارشنبه (1393/5/1) موکول شد.

انقدر فریاد می کشیدند و #مرگ_بر_اسرائیل می گفتند، گویی بغض و نفرتشان از آدم گنده های این دنیا بیشتر است! دلم میخواهد فیلمهایش را ببینید!

برنامه برپا شد، کودکان برای ابراز همدردی با کودکان غزه، برای شهدای غزه شمع روشن کردند. دعای فرج خواندند و شعارهایی در محکومیت اسرائیل و آمریکا، فریاد کشیدن. شاید نمی دانستند محاصره یعنی چه؟ ، ولی به خاطر آنکه می فهمیدند بی آب و غذا ماندن چقدر سخت هست، خواستار آزادیِ فلسطین شدند.

کودکان به صورت نمادین پیکر کودکان شهید فلسطینی را تشییع نموده و با خواندن متنی جنایات رژیم صهیونیستی و سکوت کشورهای دنیا در قبال این جنایات را محکوم کردند. در آخر هم آرزوهای خود را برای کودکان غزه، بر روی فانوسهای آرزو نوشتند. و با تنها آرزوی پیروزی قدس شریف فانوسها را به آسمان فرستادند.

در متن بیانیه خود از همه مردم خواستند تا امنیت و آرامش را به غزه و فلسطین برگردانند. خواستند جهانشان آرام، بدون جنگ، ترس و خونریزی باشد. و به مسئولان گفتند تا برای ادامه زندگی شاد و کودکانه کودکان غزه، کمکهای دارویی و غذایی مردم کشورهای مختلف به دست آنها برسد.

دلنوشته ای از کودکان ایرانی به کودکان غزه

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام به شهدای غزه

سلام به قدس

سلام به گلبرگهای پر پر شده در جوار قدس

اینجا غزه نیست! اینجا ایران است. اینجا سرزمینِ لا له هاست، اینجا ایران است.

ما کودکان، اینجا صدایِ تو را شنیده ایم، تصاویر تو را دیده ایم و برای آزادی تو از چنگالِ ستمگران، گریه کرده ایم.

ای کودک غزه!

ای جوانمردِ کوچک؛ روح بزرگِ تو قدر آسمان هاست. تو ایستاده ای و با جانِ خودت ضعفِ ابرقدرت های دنیا را به رخشان می کشی!

تو می جنگی، تو این شب ها با لالایی بمبها به خواب می روی، می دانم.

تو این شبها برای گم شدنِ برادران و خواهرانت گریه کرده ای، و نمی دانی کجا هستند زیر خاک یا زیرِ آوارها؟!

تو روزه ای بی آنکه بدانی روزه چیست!

تو درد داری، بی آنکه درمانی باشد!

نمی دانم مادرت هست؟ خانواده ات هست؟

تو این روزها برای پدر و برادرانت دعا می کنی یا نماز میت می خوانی؟!

 نفرین به شیطان، نفرین به بمب هایی که بر سر تو میریزند. نفرین به نامردمانِ تاریخ!

من امشب عکسهای شما را دیدم! و برای همین نمی توانم خوب صحبت کنم، دیگر آرام نیستم! باز هم سوال می پرسم: دوستِ من تو که اینها را از نزدیک دیده ای، حالت خوب است؟!

من بعضی جملات را خوب نمی فهمم، از اهالی دنیا می پرسم:

گرسنگی یعنی چه؟                                                              

بیماری یعنی چه؟

یتیمی یعنی چه؟

درد یعنی چه؟

سوختن یعنی چه؟

شهید چند ماهه یعنی چه؟

تحریم دارویی یعنی چه؟

بمب یعنی چه؟

موشک یعنی چه؟

آواره یعنی چه؟

جنایت کار یعنی چه؟

و از مسلمین می پرسم:

آیا وقتی اذان بر گوش نوزاد می گویند یعنی باید نماز میت بخوانند؟

آیا بر تن کودکانِ عریان کفن می پوشانند؟

..........................

پ.ن: حتی بعضی عکسها و فیلمها را خود بچه ها تهیه کردند.