تا خون نشود دلها

     دلدار نمی آید

         تا سر نرود غم ها

              غمخوار نمی آید

                     تا شیعه به خود ناید

                           معشوق کجا آید؟

                                 تا دل نشود عاشق

                                       آن یار نمی آید

                                           ما را چه شده ای دل

                                              وا مانده چرا در گل؟

                                                      تا دل نشود بیدار

                                                           دلدار نمی آید

                                                     الهم عجل لولیک الفرج

جمعه ها از پی هم میدوند و ما هستیم که نمیدانیم کجایی؟ ورنه تو ای پاک ترین

محبوب خدا هستی . این چشم های گناه آلود ماست که تاب دیدن تو را ندارد پس

چشم میبندد و از تخیل دروغ تو را متهم به نبودن میکند ! دعایم کن تا از این حجاب

غفلت و از این پیله سکوت درآیم و تقلایم را به پروانگی بنشان. اگر نظر لطف تو بر من

افتد بال های اوجم را به شعله های فروزان تو میزنم و اندک وجود خود را به نگاه نورانی

تو خواهم زد . ای دلیل هستی ! جهل مرا از بودن و بی بهره بودن بنگر، تو در کنار ما و

من از تو دور ! تنها تویی که از سرا پرده غیب بر خلق نظر میکنی و در میان خلق چون

خلق گذر میکنی و اما این من به خود نیز دروغ میگویم! صدای ستایش صبح تو را

میشنوم و نماز حضورت را قضا میکنم . محنتم نه از بابت نبودن توست بلکه از نبودن

خویش است. کجایم؟ کی ظهور خواهم کرد؟