-  توی جشن میلاد حضرت زهرا(س) نه، ده ساله بودم از مامان می پرسیدم چرا اسمم رو فاطمه و یا زهرا نگذاشتی کلی هم بغض می کردم که این آدمها چرا به من جایزه ندادن؟! از بچگی این سوال همیشگی ام بود...

-  یک بار دیگه جشن میلاد حضرت زهرا (س) اما اینبار مسابقه هم بود و می گفتن هر کسی سوالها رو جواب بده و... بهش جایزه میدن؛ نکته مهم مسئله اینجاست که درسته که من اون شب نفر سوم شدم و بهم دیوان شعر امام خمینی رو دادن اما آیا اینکه بخواهیم از طریق جایزه 4 تا حدیث حفظ کنیم و 10 سوال قرآنی جواب بدیم، درست است یا نه؟

-  هشت، نه ساله بودم که تغریبا جدی نماز می خواندم اما حقیقتش اصلا حوصله احکام خوندن نداشتم مامان می گفت: اگه امروز همه نمازهاتون رو برین مسجد بهتون اینقدر پول میدم، ما هم با کله می دویدیم...

-  حسرت جایزه دادن به اسم فاطمه و زهرا توی دلم بود، یکبار اوایل دبیرستان داشتن توی حیاط جایزه می دادن، معدلم خوب بود ولی نه در حد بیست و شاگرد اول مطمئن بودم به من جایزه نمیدن، اما وقتی اسمم رو خوندن شاخ درآوردم، وقتی گفت به خاطر حجاب و رفتار آروم شدم و با حالت افتخار (واقعا افتخار)، رفتم و جایزه رو گرفتم...

-  مامان: «امروز چی دوست دارین برای افطار درست کنم؟ یا سحر چه غذایی بپزم؟»

-  قبلا یکی از دوستانم تعریف می کردن که من باید یک کتاب رو تا انتها بخونم تا برام کتاب دیگه ای بخرن و یا اینکه اگه کتاب متفرقه ای رو بخوام باید کتاب قبلی که خریدم حتما خونده باشم تا برام بخرن...

اولش دوست داشتم نتیجه گیری با دوستان باشد و در این مورد جهت گیری فکری نداشته باشید اما چون اصولا خودمان نمیتوانیم بی طرف باشیم چند نکته رو می گم:

اول اینکه بعضی ها موضع گیری می کنن که این روش غلط هست که با پول بخواهیم اطرافیان رو تشویق به نماز کنیم اما وقتی فکر می کنم می بینم بعد از یک مدت کوتاهی نماز برای من یک التزام شده بود و حتی دیگه پول و کارت امتیاز برام مطرح نبود( هر چند افتان و خیزان می رویم...)

دوم اینکه اگه نماز و روزه و یا کتاب خواندن با وعده جایزه همراه، به درد نمی خوره ولی آیا اثر وضعی خودش رو به همراه نداره؟ مثلا فکر کنید کسی به عنوان هدیه کارتی رو به من بده که جمله زیبایی روش نوشته شده باشه نا خودآگاه جمله رو می خونم و ذهن درگیر مفهومش می شه؛ و یا تشویق اسامی به نوعی احترام و علاقه به اسم ایجاد می کند. همینطور یکی از موارد مباحثه ماهواره بود، جای بحث زیادی دارد اما می گفتن که باید خودمان عقل داشته باشیم، اما من مصر بودم که هر چیزی اثری دارد و مثال معروفی رو گفتم اینکه اگه دکتر شیشه شربتی داد که از این مصرف کن و تو از محتوای داخلیش که مشروب هست خبر نداشته باشی، خوردنش گناهی نداره اما آیا اثر خودش را ندارد؟

جالبه دیشب توی بحث یکی از خانومها، که در مدارس زمان قبل انقلاب درس خونده بود می گفت: «من تنها دختری بودم که توی کلاس روسری داشتم(یکسال قبل انقلاب) وقتی معلم بهمون گفت عکساتون رو برای من بیارید بزنم روی برد من با ترس و لرز عکسم رو بردم، جالب اینکه معلم عکسم رو وسط عکسها گذاشت و من تعجب کردم، من هم بعد کلاس ازش پرسیدم چرا؟ گفت تو مثل خورشید می درخشی چون حجاب داری و این حرف و عمل بعد از این همه مدت در قلب من هست...»

سوم اینکه این موارد کم بود و همه جایی نبود، مصداق حرفم این هست در همه دوران تحصیلم یکبار به خاطر حجاب برتر جایزه گرفتم اما هیچوقت ندیدم یک ترم جوایز موارد درسی رو فراموش کنن!!!

چهارم اثر گذاری یک تشویق ساده خیلی بیشتر از گفتن زبانی و یا امری و تهدید هست این اتفاقات ساده زیاد هست اما کافیست به یادمون بیاوریم که برای ما هم اینها رخ داده است...

(ا.ع آزاد اندیش)

..........................................................................................................................................................

  • دوستانی که در جریان جلسات هستند جلسه سوم این هفته همان ساعت برگزار می گردد.
  • گویـی به دل مـســیر قــرار آمده      ***      از حسنِ دوست صبوری به بار آمده
  •