همین امشب میانِ رخصتِ

                      ایـن بـــــاد و فریــــاد

                           کسی آمـــد به دیدارِ نــــگاهـــم؛

                                     و من اغماض می کردم زِ ابراز

            نمازی بود در آیـیـنه ی دست

                     و او اِستاد  تا مَـشـیِ مرا دید

                         و گفت آنان که دائم در نمــازند،

       چه خوش حالند

          بسی هم بی نیازند

             مرا بویید و بوسید و بها داد

                     و او نامش پــــــــدر بـــود!

 سروده آزاد اندیش(یعنی خودم) 4/4/91

............................................................................................................................................